يوناس

... یكی از اعمال مهم ماه رمضان در شب آخر شعبان است و آن دعایی است كه در كتاب اقبال برای این شب و شب اول ماه رمضان، روایت نموده است. و اهل آن تكلیف آمادگی برای وارد شدن در میهمانی خداوند متعال را به تفصیل از این دعا می‌فهمند.

اللَّهُمَّ إِنْ لَمْ تَكُنْ غَفَرْتَ لَنَا فِيمَا مَضَى مِنْ شَعْبَانَ فَاغْفِرْ لَنَا فِيمَا بَقِيَ مِنْهُ بدرستى كه حق تعالى در اين ماه آزاد مى گرداند بنده هاى بسيار از آتش جهنم براى حرمت ماه مبارك رمضان) و شيخ از حارث بن مغيره نضرى روايت كرده كه: حضرت صادق عليه السلام مى خواند در شب آخر شعبان و شب اول ماه رمضان اللَّهُمَّ إِنَّ هَذَا الشَّهْرَ الْمُبَارَكَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ وَ جُعِلَ هُدًى لِلنَّاسِ وَ بَيِّنَات مِنَ الْهُدَى وَ الْفُرْقَانِ قَدْ حَضَرَ فَسَلِّمْنَا فِيهِ وَ سَلِّمْهُ لَنَا وَ تَسَلَّمْهُ مِنَّا فِي يُسْر مِنْكَ وَ عَافِيَة يَا مَنْ أَخَذَ الْقَلِيلَ وَ شَكَرَ الْكَثِيرَ اقْبَلْ مِنِّي الْيَسِيرَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ أَنْ تَجْعَلَ لِي إِلَى كُلِّ خَيْر سَبِيلا وَ مِنْ كُلِّ مَا لا تُحِبُّ مَانِعا يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ يَا مَنْ عَفَا عَنِّي وَ عَمَّا خَلَوْتُ بِهِ مِنَ السَّيِّئَاتِ يَا مَنْ لَمْ يُؤَاخِذْنِي بِارْتِكَابِ الْمَعَاصِي عَفْوَكَ عَفْوَكَ عَفْوَكَ يَا كَرِيمُ إِلَهِي وَعَظْتَنِي فَلَمْ أَتَّعِظْ وَ زَجَرْتَنِي عَنْ مَحَارِمِكَ فَلَمْ أَنْزَجِرْ فَمَا عُذْرِي فَاعْفُ عَنِّي يَا كَرِيمُ عَفْوَكَ عَفْوَكَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ وَ الْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسَابِ عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ التَّجَاوُزُ مِنْ عِنْدِكَ يَا أَهْلَ التَّقْوَى وَ يَا أَهْلَ الْمَغْفِرَةِ عَفْوَكَ عَفْوَكَ اللَّهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ ابْنُ عَبْدِكَ وَ ابْنُ أَمَتِكَ ضَعِيفٌ فَقِيرٌ إِلَى رَحْمَتِكَ وَ أَنْتَ مُنْزِلُ الْغِنَى وَ الْبَرَكَةِ عَلَى الْعِبَادِ قَاهِرٌ مُقْتَدِرٌ أَحْصَيْتَ أَعْمَالَهُمْ وَ قَسَمْتَ أَرْزَاقَهُمْ وَ جَعَلْتَهُمْ مُخْتَلِفَةً أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَلْوَانُهُمْ خَلْقا مِنْ بَعْدِ خَلْق وَ لا يَعْلَمُ الْعِبَادُ عِلْمَكَ وَ لا يَقْدِرُ الْعِبَادُ قَدْرَكَ وَ كُلُّنَا فَقِيرٌ إِلَى رَحْمَتِكَ فَلا تَصْرِفْ عَنِّي وَجْهَكَ وَ اجْعَلْنِي مِنْ صَالِحِي خَلْقِكَ فِي الْعَمَلِ وَ الْأَمَلِ وَ الْقَضَاءِ وَ الْقَدَرِ اللَّهُمَّ أَبْقِنِي خَيْرَ الْبَقَاءِ وَ أَفْنِنِي خَيْرَ الْفَنَاءِ عَلَى مُوَالاةِ أَوْلِيَائِكَ وَ مُعَادَاةِ أَعْدَائِكَ وَ الرَّغْبَةِ إِلَيْكَ وَ الرَّهْبَةِ مِنْكَ وَ الْخُشُوعِ وَ الْوَفَاءِ وَ التَّسْلِيمِ لَكَ وَ التَّصْدِيقِ بِكِتَابِكَ وَ اتِّبَاعِ سُنَّةِ رَسُولِكَ اللَّهُمَّ مَا كَانَ فِي قَلْبِي مِنْ شَكّ أَوْ رِيبَة أَوْ جُحُود أَوْ قُنُوط أَوْ فَرَح أَوْ بَذَخ أَوْ بَطَر أَوْ خُيَلاءَ أَوْ رِيَاء أَوْ سُمْعَة أَوْ شِقَاق أَوْ نِفَاق أَوْ كُفْر أَوْ فُسُوق أَوْ عِصْيَان أَوْ عَظَمَة أَوْ شَيْء لا تُحِبُّ فَأَسْأَلُكَ يَا رَبِّ أَنْ تُبَدِّلَنِي مَكَانَهُ إِيمَانا بِوَعْدِكَ وَ وَفَاءً بِعَهْدِكَ وَ رِضًا بِقَضَائِكَ وَ زُهْدا فِي الدُّنْيَا وَ رَغْبَةً فِيمَا عِنْدَكَ وَ أَثَرَةً وَ طُمَأْنِينَةً وَ تَوْبَةً نَصُوحا أَسْأَلُكَ ذَلِكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ إِلَهِي أَنْتَ مِنْ حِلْمِكَ تُعْصَى وَ مِنْ كَرَمِكَ وَ جُودِكَ تُطَاعُ فَكَأَنَّكَ لَمْ تُعْصَ [تَرَ] وَ أَنَا وَ مَنْ لَمْ يَعْصِكَ سُكَّانُ أَرْضِكَ فَكُنْ عَلَيْنَا بِالْفَضْلِ جَوَادا وَ بِالْخَيْرِ عَوَّادا يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّد وَ آلِهِ صَلاةً دَائِمَةً لا تُحْصَى وَ لا تُعَدُّ وَ لا يَقْدِرُ قَدْرَهَا غَيْرُكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِين  

       كتاب المراقبات نوشته عالم عامل و عارف كامل مرحوم آیت‌الله حاج میرزا جواد آقا ملكی     

در پيشينه تاريخي و در فرهنگ عمومي و باور اجتماعي مردمان سرزمين كهن ايران اسلامي همواره طبابت و طبيب از قداست و جايگاه ويژه اي برخوردار بوده است.

طبيب را مظهر اسم محيي و احياء گري ناميده و عيسوي مسلك مي دانستند كه با دم مسيحيائي خويش درد و رنج را از جسم و روان دردمندان زدوده و شوق اميد را در كالبد جسم و روح زندگي آنان مي دميده است. و با چنين نگاه و انتظاري طبابت نيز با حكمت و اخلاق درآميخته و طبيب خود را نيازمند عنايت شافي مطلق و حقيقت محض مي پنداشته است.

در فرهنگ اسلامي، ارزش دانش گرانقدر پزشكي و فعاليت حرفه اي طبيب تا بدان اندازه والا و عظيم است كه طبيب مظهر اسم شريف محيي و احياء گري معرفي شده است و همچنين در متن فرهنگ و حيات اجتماعي مردمان اين مرز و بوم نيز طبيب و طبابت از جايگاه ويژه و اهميت والايي برخوردار بوده است تابدان اندازه كه بيماران و دردمندان نه فقط براي جستجوي تسكين و درمان دردهاي جسماني خويش، كه بلكه در مقام مشاوره و هدايت جويي در همه ابعاد زندگي فردي و اجتماعي خود به حكيم و طبيب متوسل مي گرديده اند چرا كه حكيم و طبيب در افق نگاه و قضاوت آنان شخصيتي مبـّرز و برخوردار از دانش فقهي و پزشكي و آراسته به فضائل والاي اخلاقي بوده است و نماد برجسته و الگوي بارز چنين انديشوران دلسوز وعالمان فرزانه در تاريخ پر فروغ اين سرزمين، طبيب نامور و نابغه بزرگ ايراني، شيخ الرئيس ابوعلي سينا بود كه بدليل ارتباطش با خدا و مكتب وحي نور حكمت الهي در دل او درخشيد و به حكيم الهي تبديل شد.

همان دانشمند بزرگي كه با نبوغ والا و مجاهدات بي شائبه در عرصه كشف و تبيين واقعيتها و مفاهيم علمي خدمات بزرگي به جهان علم و بشريت نموده و تأليفات ارزشمند وي ساليان مديدي عامل تعميق و پويايي آموزش و تحقيق در معتبر ترين مراكز علمي و آكادميك دنيا بوده است.

اين فرهنگ و باور در سايه تعاليم توحيدي بزرگمرداني را تربيت كرده است. كه فروغ علم و انديشه شان در سپهر دانش بشري، راهگشا بوده است و همگان را به تلمذ و همراهي فراخوانده است ابن سينا، جرجاني، رازي و ... دانشمندان شهير و طبيبان فرهيخته اي هستند كه پرچمدار همراهي دانش و اخلاق بوده و در سايه سار ارزشهاي ديني و آموزه هاي توحيدي، علم را در خدمت انسانيت و رشد فضليت هاي اخلاقي قرار داده اند.

جامعه پزشكي ايران اسلامي علاوه بر برخورداري از چنين پيشينه ارزشمند و افتخار انتساب روز پزشك به زادروز طبيب و فيلسوف نامدار ايران اسلامي شيخ الرئيس ابن سينا، مفتخر است كه در همه اعصار فضاي معنوي آن معطر به عطر وجود بزرگ مردان گمنام و نيك انديشان موحدي بوده است كه وسوسه هاي فريبناك مادي و تفاخرات دنيوي در مقابل روح بلند آنان سر تعظيم و ستايش سائيده است و افتخار خدمت به محرومين و دردمندان را با هيچ موقعيتي برابري نداده اند.

در بازخواني اين پيشينه افتخارآميز، حضور سبز و حماسي پزشكان ايران اسلامي در سالهاي دفاع مقدس فصل درخشاني است كه بعلت قرابت و همراهي با عظمت معنوي ارزشهاي شهادت و ايثار، جاودانگي يافته و با تقديم شهيدان والا مقامي چون دكتر رهنمون، دكتر طباطبايي، دكتر كرباسي و ساير شاهدان هماره جاويد فضاي فرهنگي جامعه پزشكي كشور را عزت و آبرو بخشيده است.

بي ترديد ياد آنان همواره هم آوائي پزشكان و پيراپزشكان را در زمزمه سرود بلند ايستادگي، آرمانخواهي و سرافرازي نظام مقدس جمهوري اسلامي همگام با امت صبور ايران اسلامي استمرار خواهد بخشيد.

روز پزشك فرصت مغتنمي است تا سياستگذاران و مديران عرصه آموزش پزشكي و بهداشت و درمان كشور با همفكري، همراهي و مساعدت همه مجامع و نيروهاي دلسوز جامعه پزشكي سياستها و راهكارهاي ترويج و اشاعه ارزشهاي معنوي و اخلاق پزشكي و ارتقاء جايگاه و منزلت شاغلين حرف پزشكي را مورد بازخواني و توجه قرار داده و با برنامه ريزي و بهره مندي از توانمنديهاي ملي در عرصه تقنيني و اجرائي مسئوليت ملي خويش را در جهت حل و رفع معضلات و مشكلات جامعه پزشكي كشور بويژه پزشكان جوان اداء نمايند.